Doktorat z cierpliwości
Jeśli tu trafiłeś, to właśnie tutaj opowiadam o swojej misji.
Piszę o tym, co wymaga od człowieka czasu, uważności i cierpliwości.
To miejsce spotkań z kulturami, które uczą patrzeć inaczej…
— Zarówno spotkania, jak i kultury.
Od lat mieszkam w Azji Południowo-Wschodniej i moje doświadczenie nauczyło mnie więcej o zrozumieniu międzykulturowym niż jakikolwiek dyplom. Nie jestem teoretykiem – jestem praktykiem życia między światami.
Strona w budowie
„Doktorat z cierpliwości” to kontynuacja mojego pierwszego bloga Kambodża. Doktorat z cierpliwości, który powstał w 2019 roku.
Tamten blog do głębi ukazywał życie w Kambodży. Z czasem jednak stał się zbyt ciasny – moje ścieżki poprowadziły mnie dalej, przez różne kraje, sytuacje i spotkania. Potrzebowałem przestrzeni, w której zmieszczę nie tylko opowieści o Kambodży, ale także o innych podróżach „do ludzi stamtąd” i o refleksjach, które dotyczą nas wszystkich na tej samej Ziemi.
Od początku „Doktorat z cierpliwości” był większą ideą niż tylko tytułem bloga. Dziś wraca w nowej odsłonie – odchudzony o „Kambodżę”, aby mógł objąć wszystkie kraje, doświadczenia, filozofię i zjawiska. A sama Kambodża – czuła złodziejka kawałka mojego serca – pozostanie tutaj ważną kategorią, choć nie częścią nazwy.
Tym samym „Doktorat” staje się parasolem dla kilku projektów, które prowadzę równolegle. O nich przeczytasz poniżej.
Na tej stronie będę dokumentować moje działania i dzielić się esejami o tym, co wymaga czasu, uważności i cierpliwości:
-
spotkaniami z innymi kulturami,
-
refleksjami o przemianach społecznych i sile kobiet,
-
obserwacjami podróżnika, mieszkańca i praktyka życia w Azji Południowo-Wschodniej,
- o efektywnym dawaniu,
- o przyszłości ludzkości
- i o tym, skąd ludzkość wybiera się w przyszłość, czyli jakie wyzwania stoją przed człowiekiem dzisiejszym, aby ludzie przyszłości mogli się spotkać i cieszyć życiem.
To miejsce dopiero się rodzi. Z czasem znajdziesz tu pełną opowieść o mojej drodze i wizji, która łączy wszystkie moje projekty w jedną całość.
Moje światy
Poznaj moje projekty
Polak na Bali
Codzienność na Wyspie Bogów
To moja najbardziej kolorowa warstwa – opowieści z życia na Wyspie Bogów, której mieszkańcem jestem od siedmiu lat. Krótkie filmy i historie o jedzeniu, świątyniach, zwyczajach i miejscach, które potrafią zachwycić albo zaskoczyć. To tutaj zaczynam rozmowę – lekko, przystępnie, z humorem, a czasem z przymrużeniem oka.
Przyjaciel w Azji
Podróże jak do kuzyna
To moje miejsce dla podróżników. Piszę o tym, jak planować podróże po Azji, jak odnaleźć się w nieznanych kulturach i jak naprawdę wejść w kontakt z ludźmi stąd. Zamiast checklist i suchych porad – dzielę się wiedzą praktyka, który od lat mieszka i podróżuje po Azji.
Dla mnie miejsca, do których Europejczykom jest „świat drogi”, bywają weekendowym wypadem za miasto. Dlatego pomagam innym odkrywać Azję tak, jakby przyjechali w odwiedziny do kuzyna – kogoś życzliwego i przyjaznego, kto opowie, jak przygotować się na wyzwania, zna odpowiedzi na wszystkie pytania, znajdzie rozwiązanie każdego problemu i jednym telefonem usunie przeszkody. A przede wszystkim pomoże spotkać prawdziwych ludzi stąd – takich, których historie i codzienność sprawiają, że podróż staje się prawdziwym doświadczeniem, a nie tylko wizytą w kolejnym egzotycznym miejscu.
Oswoić nieznane
Gdzie nie sięgają mapy
To warstwa najbardziej centralna wśród moich projektów – taka, która najpełniej oddaje, po co w ogóle je tworzę. „Oswoić nieznane” to opowieści o tym, co wymaga cierpliwości i uważności: o spotkaniach międzykulturowych, o różnicach, które uczą nas pokory, i o tym, co – mimo pozornej odmienności – łączy nas wszystkich na tej samej planecie.
Nieznane nie jest wrogiem. To raczej zamknięta księga, która czeka, aż ktoś ją otworzy. W Azji ta księga kryje się w codziennych gestach, w smakach, w ciszy świątyń i w gwarze ulicznych bazarów. To sztuka, by obcość zamieniać w bliskość – i uczyć się patrzeć na świat nie z lękiem, lecz z ciekawością.
Tutaj znajdziesz teksty głębsze, niekiedy eseje – czasem z filozoficzną nutą, czasem z historyczną, czasem z perspektywy zwykłego dnia, który okazuje się niezwykły. Piszę je z humorem i autoironią, bo tylko tak można naprawdę spotkać się z nieznanym: lekko, ale uważnie.
A kiedy przyjdzie czas, „Oswoić nieznane” stanie się także przestrzenią rozmów – w podcaście, który pozwoli jeszcze pełniej dzielić się doświadczeniami i perspektywami.
Chcę, żebyś dzięki tym opowieściom spojrzał nie tylko na obce światy, ale także na swój własny świat z nowej perspektywy.
Women of Asia
Projekt, który wyrósł z wielu spotkań i rozmów. Powstał niemal mimochodem — nie planowałem go, a jednak stał się naturalną częścią mojej drogi.
Przez dekadę w Azji pracowałem w kulturze i sztuce, w organizacjach i instytucjach, które w tej części świata stereotypowo zatrudniają głównie kobiety. Miałem solidne wykształcenie i niemal pięć lat doświadczenia w zarządzaniu dużym zespołem w Europie. A jednak, kiedy tu przyjechałem, zderzyłem się z rzeczywistością, w której moje doświadczenia z najwyższej półki były bezużyteczne. Każdy cel trzeba było osiągać zupełnie innymi metodami niż „u nas”. Tę drogę musiałem odnaleźć sam, bez żadnej wskazówki, niczym w ciemnościach.
Żeby móc działać, musiałem zmienić sposób zarządzania. A w konsekwencji — zmienić samego siebie. To, co zaczęło się jako życiowa konieczność, z czasem przerodziło się w świadomą misję. Rozwinęło się w moją ekspertyzę w zakresie women empowerment i stało się programem treningu umiejętności życiowych dla młodych, zmarginalizowanych kobiet. Wiele z nich pracuje dziś w bezpiecznych warunkach w kilkunastu krajach świata.
Do dziś moje dawne pracownice i uczennice dzwonią do mnie po latach, pytając o poradę przed podjęciem ważnych decyzji zawodowych i życiowych. A feedback, który otrzymuję od kobiet i organizacji, dla których prowadziłem szkolenia, utwierdził mnie w przekonaniu, że tę wiedzę warto przekazać każdej kobiecie — i nie tylko kobietom.
Na prośbę jednej z indonezyjskich organizacji Women Empowerment napisałem pieśń opartą na historiach tych kobiet. Dziś śpiewana jest już w kilku krajach jako hymn women empowerment.
Women of Asia edukuje oraz dokumentuje ich historie — codzienność, siłę i marzenia. To nie tylko zbiór opowieści, lecz także pomost między kulturami, przypominający, że ich doświadczenia mają znaczenie uniwersalne.
Mój kompas
Od lat moja praca nie ogranicza się wyłącznie do codziennych zadań czy projektów. Równolegle towarzyszy mi przekonanie, że prawdziwy sens działań leży w przyszłości ludzkości – w edukacji i w pomaganiu tym, którzy potrafią przemienić otrzymane wsparcie w coś większego: lepsze życie dla siebie, swoich bliskich i świata.
Dlatego moja misja, którą sformułowałem kilka lat temu dla projektu Women of Asia, dojrzewała we mnie już niemal dekadę wcześniej. Kiedy nadszedł odpowiedni moment, nadałem jej słowa. Dziś dzielę się nią także tutaj, w moich polskojęzycznych projektach.
Nie traktuj jej, Czytelniku, jako jedynego drogowskazu ani ostatecznego wyznacznika mojej twórczości, lecz raczej jako klamrę spinającą moje idee. Nawet gdy piszę o rzeczach lekkich, żartobliwych czy ulotnych, nawet gdy mój ton bywa pesymistyczny albo naiwny, zawsze towarzyszy mi z tyłu głowy ta wizja świata, w którym nie trzeba specjalnych organizacji, aby chronić jednego człowieka przed drugim człowiekiem.
To jest mój kompas. Jego cztery punkty znajdziesz tutaj:
Misja do wyczerpania
Wizja
Starcraft Ground Crew
„Iskra” (A Candle)
Misja do wyczerpania
Wizja
Starcraft Ground Crew
„Iskra” (A Candle)
Pieśń o życiu kobiet
Utwór, który napisałem na prośbę organizacji Women Empowerment z Indonezji. Dziś jest śpiewany w kilku krajach jako hymn siły i solidarności zmarginalizowanych kobiet.
Kiedy pojawią się treści?
Nowe teksty i materiały pojawią się już wkrótce. Tymczasem zaglądaj do moich projektów powyżej, albo skontaktuj się ze mną w formularzu kontaktu poniżej.
Skontaktuj się ze mną
